nr leg. ZPAF 1392
portalp@interia.pl
https://www.facebook.com/magdalena.kumor.fotograf/
https://www.instagram.com/magdaseidlerkumor/
Zawód wyuczony i wykonywany: inżynier budownictwa.
Absolwentka Wydziału Budownictwa i Architektury Politechniki Szczecińskiej, kierunek: Konstrukcje budowlane oraz Akademii Sztuki w Szczecinie, kierunek: Sztuka Mediów, specjalność: Fotografia.
Zanim złożyła dokumenty na budownictwo, przygotowywała się do egzaminu na historię sztuki.
Zaczęła fotografować w wieku 14 lat, gdy dostała feda 5 od Taty.
Na początku była ciekawość, potem chęć rejestrowania członków rodziny, przyjaciół, wydarzeń. Z biegiem lat próbowała wielu dziedzin fotografii. Przez cały ten czas wspólnym mianownikiem jej zdjęć jest człowiek, a także wytwory jego umysłu i rąk.
Po latach pojawiła się także pasja utrwalania tego, co przemija, a wiąże się z jej zawodem – stare budynki przemysłowe, a zwłaszcza ich konstrukcja oraz człowiek w tych przestrzeniach.
Otwarte i dynamiczne podejście do życia pozwala jej na podejmowanie różnych wyzwań, również fotograficznych.
Przez cały czas rejestruje wszystko również w wersji analogowej, ostatnio sięgając po aparat wielkoformatowy na błony od 9×12 do 18×24.
Swoją uwagę poświęca człowiekowi i pokazuje go w kontekście sytuacji: w życiu codziennym, podczas różnych aktywności i w różnych okolicznościach a także obrzędowości związanej z różnymi religiami.
Publikacje:
– 2019 „Kamienice Szczecina” autor tekstów w albumie zbiorowym, Szczecińskie Towarzystwo Fotograficzne;
– 2020 „Zielony Szczecin” album zbiorowy, Szczecińskie Towarzystwo Fotograficzne;
– 2021 „Wodny Szczecin” album zbiorowy, Szczecińskie Towarzystwo Fotograficzne;
– 2022 „Ekologicznie – świat w którym żyjemy”, katalog pokonkursowy i powystawowy, Łódzkie Towarzystwo Fotograficzne;
– 2023 „2022 w obiektywach polskich fotografek” album zbiorowy, Polish Women Photographers;
– 2024 „2023 w obiektywach polskich fotografek” album zbiorowy, Polish Women Photographers;
– katalogi multimedialne do wystaw zbiorowych Łódzkiego Towarzystwa Fotograficznego.
Wystawy:
Rok 2020
– „Rysy 1820-2020” wystawa fotograficzna podsumowująca projekt fotograficzny
p.n. RYSY 1820-2020 podczas XXI Biennale Fotografii Górskiej w Jeleniej Górze;
– „Zielony Szczecin” wystawa zbiorowa Szczecińskie Towarzystwo Fotograficzne;
– „70 zdjęć, 70 prac, 70 autorów. ŁTF i przyjaciele” wystawa zbiorowa na 70-lecie ŁTF.
Rok 2021
– „Autoportret w kwadracie ’2021”, Otwarta Międzynarodowa Wystawa Fotografii, Łódzkie Towarzystwo Fotograficzne, wersja internetowa w czasie pandemii;
– „Wodny Szczecin” wystawa zbiorowa Szczecińskie Towarzystwo Fotograficzne.
Rok 2022
– „2021 w obiektywach polskich fotografek” internetowa wystawa zbiorowa (czas pandemii),
Polish Women Photographers;
– „Autoportret w kwadracie ’2022”, Otwarta Międzynarodowa Wystawa Fotografii,
Łódzkie Towarzystwo Fotograficzne;
– „ECO LENSES/OPEN STUDIOS” wystawa zbiorowa, Akademia Sztuki w Szczecinie;
– „Ukraina, przed…” zbiorowa wystawa fotograficzna, Promedia Szczecin;
– „Układy” wystawa zbiorowa, Akademia Sztuki w Szczecinie;
– „Artur Rubinstein in Memoriam” wystawa zbiorowa w ramach VII Rubinstein Piano Festiwal, Łódź;
– „Ekologicznie – świat w którym żyjemy”, wystawa zbiorowa, Łódzkie Towarzystwo Fotograficzne.
Rok 2023
– „2022 w obiektywach polskich fotografek” wystawa zbiorowa, Polish Women Photographers;
– „Autoportret w kwadracie ’2023”, Otwarta Międzynarodowa Wystawa Fotografii,
Łódzkie Towarzystwo Fotograficzne;
– „UKŁADY” – wystawa zbiorowa studentów Akademii Sztuki w Szczecinie;
– „Magia dnia 23022023”, wystawa zbiorowa, Łódzkie Towarzystwo Fotograficzne;
– „Sepultura” wystawa dyplomowa, Akademia Sztuki w Szczecinie;
– „Techniki szlachetne” wystawa zbiorowa, Łódzkie Towarzystwo Fotograficzne.
Rok 2024
– „2023 w obiektywach polskich fotografek” wystawa zbiorowa, Polish Women Photographers;
– „Autoportret w kwadracie ’2024”, Otwarta Międzynarodowa Wystawa Fotografii,
Łódzkie Towarzystwo Fotograficzne;
– „Po wielkiej wodzie” wystawa zdjęć i wernisaż w ramach Dni Otwartych Pracowni Artystycznych w Pracowni artystycznej PERON 7 w Szczecinie.
Rok 2025
– „Autoportret w kwadracie ’2025”, Otwarta Międzynarodowa Wystawa Fotografii,
Łódzkie Towarzystwo Fotograficzne.
Działania okołoartystyczne:
10-11.2022. „Polsko-Ukraiński Zalew Szczeciński 2022” – kurator wystawy w Książnicy Pomorskiej w Szczecinie.
Nagrody:
– 2023 – Międzynarodowa Żeglarska Nagroda Szczecina za Wystawę fotograficzną „Polsko-Ukraiński Zalew Szczeciński 2022”.
Warsztaty:
2021 r. „Autoportret – o akceptacji własnego ciała” warsztaty dla kobiet prowadzone w ramach Dni Otwartych Pracowni Artystycznych w Pracowni Altana 1893 w Szczecinie;
2024 r. „Fotografka w wielkim mieście” warsztaty dla kobiet prowadzone w ramach Dni Otwartych Pracowni Artystycznych w Pracowni artystycznej PERON 7 w Szczecinie.
Fotografie z cyklu „Sepultura”
Sepultura to z łaciny pogrzebanie.
Jest to śmierć, pogrzebanie i zmartwychwstanie z Chrystusem, który umarł, został pogrzebany i zmartwychwstał.
Mors est et sepultura ac resurrectio cum Christo, mortuo, sepulto ac resuscitato.
Śmierć bliskiej osoby czy zbliżająca się nieustannie śmierć nas samych to jedne z głównych problemów egzystencjalnych, z którymi musi zmierzyć się każdy człowiek.
Fotografia towarzyszy śmierci od samego początku jej istnienia. Nad współistnieniem i współoddziaływaniem śmierci i fotografii pochylali się wpływowi teoretycy, tacy jak Susan Sontag i Roland Barthes. Utożsamiali oni bezruch fotografii z nieuchronnością śmierci, nadając myślom kierunek ku filozofii memento mori. Każde zdjęcie jednocześnie przypomina nam o zbliżającej się śmierci lecz możliwość zatrzymania wizerunku dla przyszłych pokoleń daje nadzieję wyrażoną przez Horacego w słowach „Non omnis moriar”. Patrząc na zdjęcia osób, które odeszły jednocześnie możemy odczuwać ból po ich stracie, jak również wdzięczność za zachowanie wspomnienia ich wizerunku.
Fotografia spotyka się ze śmiercią na kilku równoległych płaszczyznach: w fotografii pośmiertnej łącznie z dokumentacją z pogrzebów, działań artystycznych, relacji z toczących się wojen, archiwalnych zdjęć z obozów zagłady, obrazów w mediach społecznościowych oraz w filozoficznym podejściu do fotografii w kontekście śmierci.
Temat zarówno fotografii jak i śmierci oraz fotografii śmierci jest mi bardzo bliski. Pierwsze zdjęcia zmarłej osoby wykonałam mając 33 lata, po śmierci mojego taty. Kierowało mną poczucie, podobne do tego, które opisywała Annie Leibovitz, gdy robiła zdjęcia zmarłej Susan Sontag. Doświadczenie to zmieniło moje podejście do życia, śmierci i fotografii. I o ile wiele osób może uważać moje zachowanie nie na miejscu, to według mnie zyskałam wówczas przewagę nad wszystkimi, którzy nigdy nie odważą się sfotografować zmarłego, pogrzebu czy śmierci.
Dużą część swojej uwagi poświęcam również poznawaniu, obserwowaniu oraz rejestrowaniu zanikających już tradycji i obrzędów. Polska obrzędowość w zakresie pogrzebów była bardzo bogata, jednak z postępującą laicyzacją społeczeństwa i tabuizacją śmierci zaczęła ona słabnąć.
Mam wielką potrzebę zachowywania pewnych tradycji, choćby jako detalu obrazu fotograficznego.
Części składowe projektu: instalacja „Zdjęcia z hasioka” oraz trzy cykle zdjęć: „Obrzędy”, „Groby”, „Ogień wiekuisty”.
Tłem do prezentacji ambrotypów z cyklu „Obrzędy” będzie kompozycja w formie fototapety p.n. „Golgota”.
Każdy ze składników wystawy stanowi integralną opowieść lub ilustrację zjawiska, symbolu obrazującego umieranie.
INNE WYBRANE PRACE
